پرش به محتوا

پاتریک استوارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سِر
پاتریک استوارت
OBE
استوارت در سال ۱۹۹۹
نام هنگام تولدپاتریک هوز استوارت
زادهٔ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۰
میرفیلد، یورک‌شر و هامبر، انگلستان
درگذشت۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ (۸۶ سال)
لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
تحصیلاتمدرسه تئاتر بریستول اولد ویک
پیشهبازیگر
سال‌های فعالیت۱۹۵۹–۲۰۲۶
آثارفهرست کامل
حزب سیاسیکارگر
همسران
فرزندان۲
جوایزفهرست کامل
امضاء

پاتریک هوز استوارت (به انگلیسی: Patrick Stewart)؛ ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۰ – ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶) یک بازیگر انگلیسی بود. او با حرفه‌ای که بیش از ۶۰ سال در صحنه و پرده به طول انجامید، افتخارات متعددی از جمله دو جوایز لارنس الیویه و یک جایزه گرمی دریافت کرد و همچنین نامزد دریافت یک جایزه تونی، سه گلدن گلوب، چهار جوایز امی و سه جوایز انجمن بازیگران فیلم شد. او در سال ۲۰۱۰ توسط ملکه الیزابت دوم برای خدماتش به هنر نمایش به مقام شوالیه نائل شد.

در سال ۱۹۶۶، استوارت به عضویت رویال شکسپیر کامپنی (RSC) درآمد. او نخستین بازی خود در تئاتر برادوی را در سال ۱۹۷۱ در نمایشی از رؤیای شب نیمه تابستان انجام داد. در سال ۱۹۷۹، او برای بازی در نمایش آنتونیوس و کلئوپاترا در وست اند، جایزه لارنس الیویه برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد. اولین نقش تلویزیونی او در سال ۱۹۶۷ در مجموعه خیابان کورونیشن بود. نخستین نقش‌های مهم او در سینما و تلویزیون در مجموعه‌های تلویزیونی سقوط عقاب‌ها (۱۹۷۴)، من، کلودیوس (۱۹۷۶) و بندزن خیاط سرباز جاسوس (۱۹۷۹) رقم خورد. در سال ۲۰۰۸، او نقش شاه کلادیوس را در نمایش هملت بازآفرینی کرد و به ترتیب برای اجراهای وست اند و تئاتر برادوی، دومین جایزه لارنس الیویه و نخستین نامزدی جایزه تونی خود را به‌دست‌آورد.

استوارت برای ایفای نقش کاپیتان ژان-لوک پیکارد در مجموعه علمی-تخیلی پیشتازان فضا: نسل بعدی (۱۹۸۷–۱۹۹۴) به شهرت بین‌المللی دست یافت؛ نقشی که او در مجموعه‌ای از چهار فیلم (۱۹۹۴–۲۰۰۲) و سریال پیشتازان فضا: پیکارد (۲۰۲۰–۲۰۲۳) تکرار کرد. او نقش کاپیتان اهب را در مینی‌سریال موبی دیک (۱۹۹۸)، ابنزر اسکروج را در فیلم سرود کریسمس (۱۹۹۹) و شاه هنری دوم را در فیلم شیر در زمستان (۲۰۰۳) ایفا کرد. او همچنین نقش‌های مهمانی در کمدی‌های موقعیت فریژر (۲۰۰۳) و سیاهی‌لشکر (۲۰۰۵) داشت. او با ست مک‌فارلن همکاری کرد و در کمدی موقعیت شبکه استارز با نام بلنت تاک (۲۰۱۵–۲۰۱۶) به ایفای نقش پرداخت، صداپیشگی معاون مدیر سیا، ایوری بولاک را در انیمیشن کمدی بابای آمریکایی! (۲۰۰۵–۲۰۲۶) بر عهده داشت و راوی دو فیلم «تد» (۲۰۱۲، ۲۰۱۵) بود.

در سینما، استوارت با ایفای نقش پروفسور چارلز اگزیویر در مجموعه‌فیلم‌های «مردان ایکس» (۲۰۰۰–۲۰۱۷) به شهرت بیشتری رسید و این نقش را در دنیای سینمایی مارول (۲۰۲۲–۲۰۲۶) تکرار کرد که فیلم انتقام‌جویان: روز نابودی آخرین اجرای سینمایی او بود. او همچنین در فیلم‌های هدا (۱۹۷۵)، اکس‌کالیبور (۱۹۸۱)، تلماسه (۱۹۸۴)، رابین هود: مردان جوراب‌شلواری (۱۹۹۳)، جفری (۱۹۹۵)، جیمی نوترون: پسر نابغه (۲۰۰۱)، اتاق سبز (۲۰۱۵)، پسری که شاه خواهد شد (۲۰۱۹) و کارآگاهان گوسفندی (۲۰۲۶) بازی کرد.

اوایل زندگی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

پاتریک هیوز استوارت در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۰ در میرفیلد در رایدینگ غربی یورک‌شر زاده شد.[۱][۲][۳] مادرش گلادیس (née باراکلاف)،[۴] بافنده و کارگر نساجی، و پدرش آلفرد استوارت، یک گروهبان ارشد در نیروی زمینی بریتانیا (هنگ چترباز) در طول جنگ جهانی دوم بود که بعدها به‌عنوان کارگر عمومی و پستچی کار کرد.[۵] او دو برادر بزرگ‌تر به نام‌های جفری و ترور داشت.[۶][۷][۸] استوارت بخش زیادی از دوران کودکی خود را در خانواده‌ای فقیر در میرفیلد گذراند، جایی که شاهد خشونت خانگی از سوی پدرش بود.[۹][۱۰] پدر او به دلیل خدمت در زمان جنگ و در جریان تخلیه دانکرک، از روان‌نژندی رزمی رنج می‌برد که بعدها با نام اختلال استرس پساسانحه (PTSD) شناخته شد. استوارت در سال ۲۰۰۸ گفت: «پدرم فردی بسیار مقتدر بود، مردی بسیار قدرتمند که به آنچه می‌خواست می‌رسید. می‌گفتند وقتی او به میدان سان قدم می‌گذاشت، پرندگان از آواز خواندن بازمی‌ایستادند. سال‌های بسیار زیادی گذشت تا فهمیدم پدرم چگونه خودش را در کارهای من گنجانده است. من برای نمایش مکبث سبیل گذاشتم. پدرم سبیل نداشت، اما وقتی درست قبل از رفتن روی صحنه در آینه نگاه کردم، صورت پدرم را دیدم که مستقیماً به من خیره‌شده بود.»[۱۱]

استوارت در مدرسه ابتدایی کرولیز، مدرسه‌ای وابسته به کلیسای انگلستان در میرفیلد، تحصیل کرد.[۱۲] او بعدها حرفه بازیگری خود را مدیون معلم انگلیسی‌اش در آنجا، سسیل دورماند، دانست که «نسخه‌ای از آثار شکسپیر را در دست [استوارت] گذاشت» و به او گفت بلند شود و اجرا کند.[۱۳] او در سال ۱۹۵۱ در ۱۱ سالگی وارد مدرسه راهنمایی میرفیلد شد و در آنجا به مطالعه درام ادامه داد.[۱۴][۱۵] در همان زمان، او در یک دوره درام در مایتمروید با همکار بازیگرش برایان بلسد آشنا شد و با او دوست گردید.[۱۴] در ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کرد و مشارکت خود را در تئاتر محلی افزایش داد. او با کار به عنوان خبرنگار روزنامه و نویسنده آگهی‌های تسلیت برای یک روزنامه محلی، هزینه‌های خود را تأمین می‌کرد،[۱۶] اما پس از یک سال، زمانی که رئیسش به او اولتیماتوم داد تا بین بازیگری یا روزنامه‌نگاری یکی را انتخاب کند، آنجا را ترک کرد.[۱۷] به گفته یکی از برادرانش، استوارت زمانی که باید سر کار می‌بود، در تمرینات تئاتر شرکت می‌کرد و سپس داستان‌هایی را که گزارش می‌داد از خودش می‌ساخت یا دیگر خبرنگاران را متقاعد می‌کرد که به جای او گزارش تهیه کنند. استوارت در یک فروشگاه مبلمان استخدام شد که به او اجازه می‌داد با تداخل‌های زمانی اندک در تمرینات شرکت کند. او دریافت که استعداد بازیگری‌اش در این شغل کاربرد دارد و در حالی که با تطبیق دادن نحوه ارائه کالا برای هر مشتری، تکنیک بازیگری‌اش را تمرین می‌کرد، به فروشنده‌ای پرکار تبدیل شد.[۱۸] او همچنین در رشته بوکس آموزش دید.[۱۶] او گفت که بازیگری در جوانی‌اش به عنوان وسیله‌ای برای ابراز وجود عمل می‌کرد.[۱۹] استوارت و بلسد بعدها بورسیه‌هایی برای حضور در مدرسه تئاتر بریستول الد ویک دریافت کردند.[۲۰] استوارت نخستین کسی بود که بدون فارغ‌التحصیلی از آکسفورد یا کمبریج، از شورای رایدینگ غربی بورسیه دریافت کرد.[۲۱]

حرفه

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

آغاز دوران بازیگری (۱۹۵۹–۱۹۸۷)

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

نخستین حضور حرفه‌ای استوارت روی صحنه در ۱۹ مه ۱۹۵۹ در تئاتر رویال بریستول (برای کمپانی بریستول الد ویک) بود که در نقش کات‌پرس (دزدی در میان تماشاگران برای یک نمایش در نمایش) در نمایشنامه سیرانو دو برژراک به کارگردانی جان هیل بازی کرد.[۲۲] پس از دوره‌ای همکاری با تئاتر کتابخانه منچستر، استوارت در سال ۱۹۶۶ به عضویت رویال شکسپیر کامپنی درآمد و تا سال ۱۹۸۲ در آنجا ماند.[۲۳] او در سال ۱۹۶۷ به هنرمند وابسته این کمپانی تبدیل شد.[۲۴] او در کنار بازیگرانی چون بن کینگزلی و ایان ریچاردسون ظاهر شد. در ژانویه ۱۹۶۷، او نخستین حضور تلویزیونی خود را در مجموعه خیابان کورونیشن در نقش یک مأمور آتش‌نشانی تجربه کرد. در سال ۱۹۶۹، او یک نقش کوتاه تلویزیونی به‌عنوان هوراشیو در مقابل هملتِ ایان ریچاردسون، در اجرای صحنه گورکن به‌عنوان بخشی از قسمت ششم مجموعه تلویزیونی تمدن اثر سر کنت کلارک داشت.[۲۵] در اوایل دهه ۱۹۷۰، پروفسور هومر سواندر از UCSB او را برای کمک به آموزش شکسپیر به دانشجویان دانشگاه‌های ایالات متحده استخدام کرد که منجر به راهیابی او به هالیوود (لس آنجلس) شد.[۲۶] او نخستین بازی خود در برادوی را در نقش اسنات در تولید سال ۱۹۷۰ پیتر بروک از نمایشنامه رؤیای شب نیمه تابستان انجام داد و سپس در اوایل دهه ۱۹۸۰ به تئاتر ملی سلطنتی رفت.[۲۷]

در طول سال‌ها، استوارت در بسیاری از مجموعه‌های تلویزیونی بزرگ نقش‌آفرینی کرد بدون اینکه هرگز به نامی مشهور تبدیل شود. او در نقش ولادیمیر لنین در سقوط عقاب‌ها؛ سیجانوس در من، کلودیوس؛[۲۸][۲۹] کارلا در بندزن خیاط سرباز جاسوس و مردم اسمایلی؛ و شاه کلادیوس در اقتباس سال ۱۹۸۰ بی‌بی‌سی از هملت ظاهر شد. او نقش اول مرد رمانتیک را در اقتباس سال ۱۹۷۵ بی‌بی‌سی از رمان الیزابت گاسکل به نام شمال و جنوب بر عهده داشت. او همچنین نقش اصلی دکتر ادوارد روباک، مشاور روان‌پزشکی را در مجموعه می‌بوری بی‌بی‌سی در سال ۱۹۸۱ ایفا کرد. او به بازی در نقش‌های فرعی در فیلم‌ها ادامه داد، مانند شاه لئوندگرانس در فیلم اکس‌کالیبور (۱۹۸۱) اثر جان بورمن،[۲۸] شخصیت گورنی هالک در فیلم تلماسه (۱۹۸۴) اثر دیوید لینچ،[۲۸][۲۹] دکتر آرمسترانگ در فیلم نیروی حیات (۱۹۸۵) اثر توبی هوپر، و هنری گری در فیلم بانو جین (۱۹۸۶) که داستان ملکه انگلیسی جین گری بود.[۳۰]

استوارت تئاتر کلاسیک را به ژانرهای دیگر ترجیح می‌داد و از لالا وارد، بازیگر سریال دکتر هو، پرسیده بود که چرا باید در آثار علمی-تخیلی یا تلویزیونی کار کند.[۳۱] با این حال، در سال ۱۹۸۷، پس از آنکه رابرت اچ. جاستمن او را هنگام شرکت در یک خوانش ادبی در UCLA دید، پذیرفت که در هالیوود روی بازسازی مجموعه پیشتازان فضا کار کند.[۳۲][۳۳] استوارت هیچ اطلاعی از تأثیر فرهنگی ''پیشتازان فضا'' یا جایگاه نمادین آن در فرهنگ آمریکا نداشت. او برای امضای قرارداد استاندارد شش‌ساله مردد بود، اما این کار را انجام داد زیرا او، مدیر برنامه‌هایش و دیگرانی که استوارت با آن‌ها مشورت کرده بود، همگی معتقد بودند که نمایش جدید به‌سرعت شکست خواهد خورد و به او اجازه می‌دهد پس از کسب مقداری پول به حرفه تئاتر خود در لندن بازگردد.[۳۴][۳۵][۳۶][۳۷] با این حال، همکار مورد اعتماد استوارت، ایان مک‌کلن، به‌ویژه در توصیه به استوارت صریح بود که حرفه تئاتری خود را برای این ورود به تلویزیون دور نیندازد، توصیه‌ای که استوارت با توجه به فرصت پیش‌آمده مجبور شد نادیده بگیرد.[۳۸] او در زمان حضور در هالیوود، ۱۸ ماه از نام حرفه‌ای «پاتریک هیوز استوارت» استفاده کرد تا حقوق نام اصلی خود را از یک بازیگر آمریکایی که قبلاً آن را در اتحادیه بازیگران سینما و تلویزیون ثبت کرده بود، مذاکره و دریافت کند.[۳۹]

دوران فعالیت در سینما و تلویزیون (۱۹۸۷–۲۰۲۶)

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

پیشتازان فضا: نسل بعدی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
استوارت در کنار هم‌بازی‌اش در پیشتازان فضا، برنت اسپاینر، در سال ۲۰۱۰

زمانی که استوارت برای نقش کاپیتان ژان-لوک پیکارد در پیشتازان فضا: نسل بعدی (۱۹۸۷–۱۹۹۴) انتخاب شد، روزنامه لس آنجلس تایمز او را «بازیگر ناشناخته شکسپیری بریتانیایی» نامید. او که به دلیل تردید در موفقیت سریال هنوز در چمدان زندگی می‌کرد،[۳۷] برای برنامه زمانی طولانی تولید تلویزیونی[۳۶] که هر روز ساعت ۴: ۴۵ صبح شروع می‌شد، آماده نبود.[۳۲] او در ابتدا برای هماهنگ شدن با هم‌بازی‌های کم‌انضباط‌تر خود با دشواری روبرو بود. او در مصاحبه‌ها با شرمساری زمانی را به یاد می‌آورد که بازیگران اصلی را به دلیل آنچه به نظرش غیرحرفه‌ای بود توبیخ کرد و گفت: «ما اینجا نیستیم… که خوش بگذرانیم!»[۴۰][۳۴] علاوه بر این، استوارت اظهار داشت که هرگاه مجبور بود تکنوبابل حفظ کند و بخواند، «روحیه او تضعیف می‌شد».[۳۶] او در نهایت تفاوت‌های فرهنگی بین صحنه تئاتر و تلویزیون را بهتر درک کرد و تا حدی در کار آرام‌تر شد،[۳۴] و عبارت فنی مورد علاقه‌اش «پیوسار فضازمان» شد.[۳۶] احترام او به این ژانر و کار به حدی افزایش یافت که وقتی متوجه شد برنامه صبح بخیر آمریکا قصد دارد بخش تبلیغاتی فیلم‌برداری کند که او آن را تحقیرآمیز نسبت به سریال می‌دید، صحنه را ترک کرد.[۳۶] او بعدها نوشت که نقش پیکارد او را به یاد نقش‌های شکسپیری‌اش می‌اندازد و اظهار داشت: «متوجه شدم که باید ژان-لوک را طوری بازی کنم که گویی شخصیتی در هنری چهارم است، که دربارهٔ مردان شجاع است».[۴۱]

استوارت با همکاران بازیگرش در پیشتازان فضا دوست صمیمی باقی ماند[۳۴] و در صورت لزوم به مدافع آن‌ها نزد تهیه‌کنندگان تبدیل شد.[۳۷] مارینا سرتیس موفقیت سریال را «حداقل ۵۰ درصد، اگر نه بیشتر» مدیون استوارت دانست، زیرا دیگران از حرفه‌ای‌گری و فداکاری او در بازیگری الگوبرداری می‌کردند.[۴۲] جاناتان فریکس گفت که در برخی از نمایش‌هایی که در آن‌ها حضورداشته، بازیگرانی بودند که بدون خواندن فیلم‌نامه حاضر می‌شدند، اما استوارت «استاندارد بسیار بالایی برای آماده‌سازی تعیین کرده بود. ما همگی صبح‌ها کاملاً آماده سر کار می‌آمدیم. دیالوگ‌هایمان را می‌دانستیم و فیلم‌نامه را تحلیل کرده بودیم».[۴۳]

واقعاً تا زمانی که فصل اول تمام نشد [و] به اولین همایش پیشتازان فضا نرفتم [متوجه نشدم]... انتظار داشتم که مقابل چند صد نفر بایستم و دیدم که دو هزار و پانصد نفر آنجا هستند و آن‌ها از قبل بیشتر از آنچه که می‌توانستم باور کنم دربارهٔ من می‌دانستند.

استوارت، دربارهٔ زمانی که متوجه شد مشهور شده است[۳۶]

استوارت به دلیل موفقیت سریال به‌طور غیرمنتظره‌ای ثروتمند شد.[۳۵] در سال ۱۹۹۲، در طول وقفه‌ای در فیلم‌برداری، استوارت محاسبه کرد که در آن وقفه بیشتر از ده هفته اجرای وولف در لندن درآمدداشته است.[۳۲] او همچنین نقش پیکارد را در قسمت آزمایشی سال ۱۹۹۳ پیشتازان فضا: عمق فضای نهم به نام «فرستاده» و در فیلم‌های پیشتازان فضا: نسل‌ها (۱۹۹۴)، پیشتازان فضا: اولین برخورد (۱۹۹۶)، پیشتازان فضا: شورش (۱۹۹۸) و پیشتازان فضا: نمسیس (۲۰۰۲) ایفا کرد.[۴۴] در سال ۱۹۹۵، او نامزد دریافت جایزه اتحادیه بازیگران سینما و تلویزیون برای عملکرد برجسته توسط بازیگر مرد در یک سریال درام شد.[۴۵]

وقتی در سال ۲۰۱۱ از او دربارهٔ نقطه اوج دوران حرفه‌ای‌اش سؤال شد، او پیشتازان فضا: نسل بعدی را انتخاب کرد، زیرا «همه چیز را [برای من] تغییر داد.»[۴۶] او همچنین گفت که به کارش در پیشتازان فضا: نسل بعدی به دلیل پیام‌های اجتماعی و تأثیر آموزشی آن بر بینندگان جوان بسیار افتخار می‌کند. وقتی از او دربارهٔ اهمیت نقش خود در مقایسه با حرفه درخشان شکسپیری‌اش سؤال شد، گفت: «واقعیت این است که تمام آن سال‌ها در رویال شکسپیر کامپنی — بازی در نقش تمام آن پادشاهان، امپراتوران، شاهزادگان و قهرمانان تراژیک — چیزی جز آمادگی برای نشستن بر صندلی کاپیتان انترپرایز نبود.»[۴۷] از جمله افتخاراتی که او دریافت کرد این بود که خوانندگان تی‌وی گاید در سال ۱۹۹۲ او را به همراه سیندی کرافورد، که استوارت هرگز نامش را نشنیده بود، به‌عنوان «جسورترین» مرد و زن تلویزیون انتخاب کردند.[۴۸][۴۹][۱۹] او در مصاحبه‌ای با مایکل پارکینسون، از پاسخ جین رادنبری به خبرنگاری که گفته بود «مطمئناً آن‌ها تا قرن بیست و چهارم کچلی را درمان کرده‌اند» قدردانی کرد؛ رادنبری پاسخ داده بود: «در قرن بیست و چهارم، آن‌ها اهمیتی نمی‌دهند.»[۵۰][۵۱]

«کار به جایی رسید که هیچ ایده‌ای نداشتم پیکارد کجا شروع می‌شود و من کجا تمام می‌شوم. ما کاملاً با هم هم‌پوشانی داشتیم. صدای او صدای من شد و عناصر دیگری از او بودند که به من تبدیل شدند»... هیچ کارگردانی در هالیوود نمی‌خواست این مرد انگلیسی کچل و خوش‌صدا را برای نقشی انتخاب کند، زیرا همه می‌دانستند او پیکارد است و احتمالاً نمی‌تواند کس دیگری باشد. در نهایت، او به‌طور مؤثری این نقش را در قالب پروفسور چارلز اگزاویه — یک مرد انگلیسی کچل و خوش‌صدا — در فیلم‌های مردان ایکس تکرار کرد.

– مصاحبه، تایمز[۳۵]

در ۴ اوت ۲۰۱۸، سی‌بی‌اس و استوارت به‌طور مشترک اعلام کردند که او نقش خود را به‌عنوان ژان-لوک پیکارد در یک سریال جدید از پیشتازان فضا تکرار خواهد کرد. استوارت در بیانیه‌ای آماده‌شده گفت که او و تهیه‌کنندگان سریال جدید «تلاش خواهند کرد تا یک بار دیگر داستانی تازه، غیرمنتظره و مرتبط را زنده کنند.»[۵۲][۵۳] سریال پیشتازان فضا: پیکارد در سه فصل از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ پخش شد.

مجموعه‌فیلم مردان ایکس

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

موفقیت فرنچایزهای تلویزیونی و سینمایی پیشتازان فضا: نسل بعدی باعث شد استوارت در نقش پیکارد تیپ‌سازی شود و به‌دست آوردن نقش‌های دیگر برایش دشوار گردد.[۳۵][۵۴] او همچنین به‌دلیل غیبت طولانی‌مدتش، بازگشت به صحنه تئاتر را سخت یافت.[۳۵] او اظهار داشت که اگر می‌دانست نسل بعدی قرار است هفت سال پخش شود، هرگز به آن نمی‌پیوست: «نه، نه.نه. و اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، هنوز هم کمی مرا می‌ترساند که فکر کنم بخش زیادی از زندگی‌ام کاملاً وقف پیشتازان فضا شد و تقریباً به هیچ چیز دیگری نپرداختم.»[۳۶]

استوارت در کنار هم‌بازی‌اش هیو جکمن در افتتاحیه جهانی فیلم لوگان در سال ۲۰۱۷

با این حال، در اواخر دهه ۱۹۹۰، او نقش کلیدی پروفسور چارلز اگزیویر، بنیان‌گذار و مربی تیم ابرقهرمانی را در مجموعه‌فیلم‌های پرهزینه مردان ایکس پذیرفت؛ نقشی که از بسیاری جهات شبیه به پیکارد بود.[۳۵] او در ابتدا برای امضای قرارداد برای یک فرنچایز سینمایی دیگر مردد بود، اما علاقه‌اش به همکاری با کارگردان برایان سینگر او را متقاعد کرد.[۳۵] علاوه بر این، ایان مک‌کلن نیز به استوارت پیوست؛ کسی که تا آن زمان پذیرفته بود دوستش انتخاب هوشمندانه‌ای برای بازی در آثار علمی-تخیلی محبوب سینمایی انجام داده است؛ مک‌کلن نقش دوست و دشمن ایدئولوژیک اگزیویر، یعنی ابرشروری به نام مگنیتو را بازی کرد. استوارت این نقش را در هفت فیلم بلند (مردان ایکس، ایکس ۲، مردان ایکس: آخرین ایستادگی، خاستگاه مردان ایکس: ولورین، ولورین، مردان ایکس: روزهای گذشته آینده و لوگان) ایفا کرد و در چندین بازی ویدئویی (افسانه‌های مردان ایکس، افسانه‌های مردان ایکس ۲ و مردان ایکس: بعد بعدی) صداپیشگی این نقش را بر عهده داشت. استوارت اعلام کرد که پس از فیلم لوگان، فرنچایز فیلم‌های مردان ایکس را ترک خواهد کرد.[۵۵]

در سال ۲۰۲۲، استوارت نقش نسخه‌ای جایگزین از اگزیویر را در فیلم دنیای سینمایی مارول با عنوان دکتر استرنج در چندجهانی دیوانگی ایفا کرد.[۵۶] در سال ۲۰۲۵، اعلام شد که او بار دیگر نقش اگزیویر اصلی را در فیلم انتقام‌جویان: روز نابودی (۲۰۲۶) در کنار مگنیتویِ مک‌کلن ایفا خواهد کرد که ثابت شد آخرین نقش سینمایی او خواهد بود.[۵۷]

مستندها

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۱۱، استوارت در مستند بلند ناخداها در کنار ویلیام شاتنر ظاهر شد؛ کسی که نقش کاپیتان جیمز تی. کرک در پیشتازان فضا را بازی کرده و نویسندگی و کارگردانی این فیلم را نیز بر عهده داشت. در این فیلم، شاتنر با بازیگرانی که نقش کاپیتان‌ها را در فرنچایز پیشتازان فضا ایفا کرده‌اند، مصاحبه می‌کند. فیلم توجه زیادی به مصاحبه‌های شاتنر با استوارت در خانه‌اش در آکسفوردشر و همچنین در یک همایش پیشتازان فضا در لاس وگاس، نوادا دارد؛ استوارت از ترس‌ها و شکست‌های شخصی که در دوران تصدی‌اش به‌عنوان کاپیتان استارفلیت با آن‌ها روبرو بود و همچنین پیروزی‌های بزرگی که معتقد است با نقش پیکارد همراه‌بوده، پرده برمی‌دارد.[۵۸] در سال ۲۰۱۶، او راوی فیلم مستند جهان متصل به کارگردانی مالکوم کارتر بود که با سرمایه‌گذاری جمعی ساخته‌شده و به ایده‌های فیزیکدان خودخوانده، نسیم حرمین می‌پردازد.[۵۹]

دیگر آثار سینمایی و تلویزیونی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
استوارت در سال ۲۰۲۳

دیگر نقش‌های سینمایی و تلویزیونی استوارت شامل نقش استرلینگ همجنس‌گرای پرزرق‌وبرق در فیلم جفری (۱۹۹۵) و شاه هنری دوم در شیر در زمستان بود که برای بازی در آن نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب و برای تهیه‌کنندگی اجرایی فیلم نامزد دریافت جایزه امی شد. او در نسخه فیلم تلویزیونی موبی دیک در سال ۱۹۹۸ نقش کاپیتان ای Ahab را ایفا کرد و برای بازی‌اش نامزد دریافت جایزه امی[۶۰] و جایزه گلدن گلوب شد.[۶۱] او همچنین در نقش اسکروج در نسخه فیلم تلویزیونی سرود کریسمس اثر چارلز دیکنز در سال ۱۹۹۹ بازی کرد و نامزد دریافت جایزه اتحادیه بازیگران سینما و تلویزیون شد.[۶۲]

در اواخر سال ۲۰۰۳، در طول فصل یازدهم و پایانی سریال فریژر از شبکه ان‌بی‌سی، استوارت در نقش یک فرد متمول همجنس‌گرا و کارگردان اپرا در سیاتل ظاهر شد که فریژر را با یک معشوق احتمالی اشتباه می‌گیرد. در ژوئیه ۲۰۰۳، او در سری ۲ (قسمت ۰۹) از مجموعه تخت‌گاز در بخش ستاره در خودرویی با قیمت مناسب ظاهر شد و زمان ۱: ۵۰ را با خودروی سوزوکی لیانا ثبت کرد. در سال ۲۰۰۵، او برای نقش پروفسور ایان هود در سریال مهیج ۴ قسمتی آی‌تی‌وی با نام ساعت یازدهم به نویسندگی استیون گالاگر انتخاب شد. اولین قسمت در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۶ پخش شد. در سال ۲۰۰۵، او همچنین نقش کاپیتان نمو را در اقتباسی دو قسمتی از جزیره اسرارآمیز بازی کرد. استوارت همچنین به‌عنوان کاریکاتوری از خودش که وسواس برهنگی دارد، در مجموعه تلویزیونی ریکی جرویز و استیون مرچنت به نام سیاهی‌لشکر ظاهر شد. او در فیلم کمدی اکشن فرشتگان چارلی که در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹ اکران شد، نقش جان بازلی را ایفا کرد.[۶۳]

استوارت همچنین صداپیشه فیلم‌های انیمیشنی همچون عزیز مصر، جیمی نوترون: پسر نابغه، جوجه کوچولو، ارباب صفحات،[۲۹] فیلم ایموجی، اژدراسوار و دوبله انگلیسی فیلم‌های انیمه ژاپنی نائوشیکا از دره باد اثر هایائو میازاکی و پسر بخار اثر کاتسوهیرو اوتومو بوده است. او با قرض دادن صدای خود به مجموعه‌ای از ویدئوها دربارهٔ زادگاهش دوزبری در یورک‌شر غربی در سال ۱۹۹۹، از این شهر حمایت کرد. او صداپیشگی خوک ناپلئون را در اقتباس فیلم تلویزیونی از مزرعه حیوانات اثر جرج اورول بر عهده داشت و در قسمت «هومر بزرگ» از سریال سیمپسون‌ها به عنوان مهمان در نقش «شماره یک» ظاهر شد. استوارت همچنین نریشن برنامه‌ریزی‌شده‌ای را برای مقدمه و موخره فیلم کابوس پیش از کریسمس اثر تیم برتون ضبط کرد، اما در نسخه نهایی فیلم از صدای دیگری استفاده شد (نریشن اصلی فقط در اولین نسخه از موسیقی متن فیلم موجود است). او در نقش تکرارشونده ایوری بولاک، معاون مدیر سیا، ظاهر شد و علاوه بر صدا، چهره خود را نیز به انیمیشن سریالی بابای آمریکایی! قرض داد. او همچنین چندین بار به عنوان مهمان در نقش‌های مختلف در فمیلی گای ظاهر شد. استوارت همچنین به عنوان راوی در اولین تجربه کارگردانی سینمایی ست مک‌فارلن در سال ۲۰۱۲، یعنی فیلم تد حضور دارد. در سال ۲۰۰۶، استوارت صداپیشگی پدر بامبی، شاهزاده بزرگ جنگل را در دنباله ویدئویی دیزنی با نام بامبی ۲ بر عهده داشت.[۲۹][۶۴]

تئاتر (۱۹۹۰–۲۰۱۶)

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

پس از آغاز نسل بعدی، استوارت به‌سرعت متوجه شد که دلتنگ بازیگری روی صحنه‌شده است.[۳۵] اگرچه او همچنان با رویال شکسپیر کامپنی در ارتباط بود، اما فیلم‌برداری طولانی‌مدت سریال مانع از مشارکت او در اکثر آثار دیگرشده بود و «حفره‌ای بزرگ» به مدت چندین سال در رزومه او به‌عنوان یک بازیگر آثار شکسپیر ایجاد کرد که باعث شد فرصت‌های بازی در نقش‌های برجسته‌ای چون هملت، رومئو و ریچارد سوم را از دست بدهد.[۳۵][۳۴] در عوض، استوارت شروع به نوشتن نمایش‌های تک‌نفره کرد که آن‌ها را در دانشگاه‌ها و مدارس بازیگری کالیفرنیا اجرا می‌کرد. یکی از این‌ها — نسخه‌ای از سرود کریسمس اثر چارلز دیکنز که در آن او تمام بیش از ۴۰ شخصیت را ایفا می‌کرد — به‌دلیل برنامه اجرای محدود، برای او به‌عنوان یک بازیگر ایده‌آل شد.[۶۵]

استوارت در حال امضای امضا پس از اجرای نمایش هملت در RSC در ژوئیه ۲۰۰۸

در سال ۱۹۹۱، استوارت آن را در برادوی اجرا کرد[۳۵] و نامزد جایزه دراما دسک برای نمایش تک‌نفره برجسته در آن سال شد.[۶۶] او اجراهای مجدد برادوی را در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۴ روی صحنه برد، در حالی که اجرای سال ۱۹۹۳ در لندن و تولید سال ۱۹۹۶ در لس آنجلس برگزار شد. استوارت در سال ۲۰۰۱ این نمایش را به برادوی بازگرداند و تمام درآمدهای آن صرف امور خیریه شد؛ درآمد حاصل از اجرای ۲۸ دسامبر به‌طور خاص به کمپین ۱۱ سپتامبر صندوق بازیگران آمریکا اختصاص یافت.[۶۷] یک دوره اجرای ۲۳ روزه در دسامبر ۲۰۰۵ در وست اند لندن بازگشایی شد. استوارت برای بازی در این نمایش، جایزه دراما دسک برای بهترین اجرای انفرادی را در سال ۱۹۹۲ و جایزه لارنس الیویه برای بهترین سرگرمی برای اجرای انفرادی را در سال ۱۹۹۴ دریافت کرد.[۶۸] او همچنین از طریق شرکتی که برای این منظور تأسیس کرده بود، یعنی «کم لین پروداکشنز» (نامی برگرفته از محل تولدش در کم لین، میرfield)، کمک‌تهیه‌کننده نمایش بود.[۶۹]

استوارت در کنار بازیگران ایان مک‌کلن و بیلی کروداپ در یک نشست خبری در سپتامبر ۲۰۱۳ در رستوران ساردیز برای نمایش‌های در انتظار گودو و سرزمین هیچ‌کس

نقش‌های شکسپیری او در این دوره شامل پروسپرو در نمایشنامه طوفان بود؛ ابتدا در تئاتر دلاکورت در سنترال پارک به‌عنوان بخشی از برنامه شکسپیر در پارک و سپس در برادوی در سال ۱۹۹۵؛ نقشی که او در تولید سال ۲۰۰۶ روپرت گولد از طوفان به‌عنوان بخشی از جشنواره آثار کامل رویال شکسپیر کامپنی دوباره ایفا کرد.[۷۰][۷۱] در سال ۱۹۹۷، او نقش اتلو را در شکسپیر تیتر کمپانی (واشینگتن، دی. سی) در یک تولید «نگاتیو عکس» ایفا کرد که در آن اتلو سفیدپوست و بقیه بازیگران سیاه‌پوست بودند. استوارت از سن ۱۴ سالگی می‌خواست نقش اصلی را بازی کند، بنابراین او و کارگردان جود کلی نمایشنامه را معکوس کردند تا اتلو به تفسیری دربارهٔ ورود یک مرد سفیدپوست به یک جامعه سیاه‌پوست تبدیل شود.[۷۲][۷۳] به‌عنوان بخشی از این تور RSC، استوارت برای یک اقامت دانشگاهی بزرگ به ان آربر (میشیگان) سفر کرد و در هر دو تولید به‌عنوان پروسپرو در طوفان و مارک آنتونی در آنتونیوس و کلئوپاترا به ایفای نقش پرداخت.[۷۴]

منتقدان [تئاتر لندن] … شاید بالاترین تعریفی را که می‌توانند تصور کنند نثار او کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند او بر خواریِ ناشی از ستاره بزرگ تلویزیون آمریکا بودن، که تکنیک بازیگری را نابود می‌کند، غلبه کرده است.

— نیویورک تایمز، ۲۰۰۸[۳۴]

او دوباره نقش آنتونی را در مقابل کلئوپاترایِ هریت والتر در نمایش آنتونیوس و کلئوپاترا در تئاتر نوولو در لندن در سال ۲۰۰۷ بازی کرد که با نقدهای بسیار خوبی همراه بود.[۳۴] در این دوره، استوارت همچنین در «انجمن اتحادیه دورهام» دربارهٔ زندگی‌اش در سینما و تئاتر سخنرانی کرد. زمانی که استوارت در سال ۲۰۰۷ بازی در نقش مکبث را در وست اند آغاز کرد، برخی گفتند که او (که در آن زمان ۶۷ سال داشت) برای این نقش بسیار پیر است؛ با این حال، او و نمایش بار دیگر نقدهای عالی دریافت کردند و یکی از منتقدان استوارت را «یکی از بهترین بازیگران شکسپیری ما» نامید.[۳۵][۳۴] او در ژانویه ۲۰۰۷ به‌عنوان استاد مهمان بعدی «کامرون مکینتاش» در تئاتر معاصر مستقر در کالج سنت کاترین (آکسفورد) معرفی شد.[۷۵] در سال ۲۰۰۸، استوارت نقش شاه کلادیوس را در هملت در کنار دیوید تننت بازی کرد. او برنده جایزه لارنس الیویه برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای این نقش شد. هنگام دریافت جایزه‌اش، او این جایزه را «تا حدودی» به تننت و بدل او ادوارد بنت تقدیم کرد؛ چرا که آسیب‌دیدگی کمر تننت و غیبت چهار هفته‌ای او از نمایش هملت باعث‌شده بود او از نامزدی الیویه محروم شود.[۷۶]

در سال ۲۰۰۹، استوارت در کنار ایان مک‌کلن به‌عنوان زوج اصلی ولادیمیر (دیدی) و استراگون (گوگو) در نمایش در انتظار گودو ظاهر شد. استوارت پیش از آن تنها یک بار در کنار مک‌کلن روی صحنه ظاهرشده بود، اما این دو در حین انتظار در صحنه فیلم‌برداری فیلم‌های مردان ایکس دوستی نزدیکی با هم پیدا کرده بودند.[۷۷] استوارت اظهار داشت که اجرا در این نمایشنامه تحقق یک آرزوی ۵۰ ساله بود، چرا که در ۱۷ سالگی بازی پیتر اوتول را در این نمایش در بریستول اولد ویک دیده بود.[۷۷] منتقدان بیان کردند که تفسیر او به‌خوبی تعادل بین طنز و ناامیدی را که ویژگی این اثر است، به تصویر کشیده است.[۷۸]

در سال ۲۰۱۴، استوارت و مک‌کلن در برادوی با دو تولید متناوب، در انتظار گودو و سرزمین هیچ‌کس ظاهر شدند. برای تبلیغ این نمایش‌ها، استوارت و مک‌کلن به پیشنهاد همسر استوارت عمل کردند و در یک کمپین در توییتر به گشت‌وگذار در شهر نیویورک پرداختند؛ در این کمپین، بازیگران در روزهای تعطیل خود در حالی که کلاه‌های بولر شخصیت‌های گودو را بر سر داشتند، عکس‌های بازیگوشانه‌ای از خود در مکان‌های مختلف توریستی می‌گرفتند.[۷۹] اگرچه بخش بازاریابی نمایش‌ها با این ایده مخالف بود، اما بازیگران این کمپین تبلیغاتی کم‌هزینه را ادامه دادند که با موفقیت بزرگی همراه شد. علاوه بر این، این کمپین با تأکید بر حس شوخ‌طبعی استوارت، تصویر او را به‌عنوان یک بازیگر جدی تغییر داد و منجر به حضور مکرر او به‌عنوان مهمان در برنامه‌های کمدی مختلف شد.[۸۰] او همچنین میزبانی یک جشن در جشنواره کمدی فقط برای خنده سال ۲۰۱۵ در مونترال را بر عهده داشت که در آنجا به‌طور مشهوری یک سوگنامه طنزآمیز و خودتحقیرگرانه برای خودش ایراد کرد.[۸۱][۸۲]

استوارت بازیگری پرکار در اجراهای رویال شکسپیر کامپنی بود و در بیش از ۶۰ تولید ظاهر شد.[۲۳] اولین حضور او در سال ۱۹۶۶ در نمایش بازجویی بود و در سال‌های پس از آن به یکی از اعضای اصلی گروه تبدیل شد و در هر فصل سه یا چهار نقش اصلی را بر عهده می‌گرفت.[۸۳] در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۲، استوارت در تئاتر سنت مارتین در وست اند برای اجرای شصتمین سالگرد نمایش تله‌موش اثر آگاتا کریستی، که طولانی‌ترین اجرای نمایشی جهان است، روی صحنه رفت.[۸۴]

صداپیشگی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
استوارت در مراسم جایزه پیبادی ۲۰۱۲

استوارت که به دلیل صدای قوی و مقتدرش شناخته می‌شود، در پروژه‌های متعددی به‌عنوان صداپیشه حضورداشته است. او راوی ضبط‌های اثر «پیتر و گرگ» متعلق به سرگئی پروکفیف (که برنده یک جایزه گرمی شد)، «چهار فصل» اثر آنتونیو ویوالدی (که پیش‌تر توسط ویلیام شاتنر نیز روایت‌شده بود[۸۵])، «آخرین نبرد» اثر سی. اس. لوئیس (بخش پایانی مجموعه «سرگذشت نارنیا») و «بازگشت به مرکز زمین» اثر ریک ویکمن‌بوده است؛ و همچنین در برنامه‌های تلویزیونی متعددی مانند «ارواح بالا با شرلی گوستمن» گویندگی کرده است. استوارت روایت «نُه جهان» که یک تور نجومی در منظومه شمسی است و مستندهای طبیعت مانند «راز حیات روی زمین» و «گوریل کوهی» را بر عهده‌داشته است.[۸۶] صدای او به‌عنوان آینه جادویی در نمایش زنده دیزنی‌لند با نام «سفیدبرفی – یک موزیکال مسحورکننده» شنیده می‌شود. او همچنین راوی دو نمایش ویدئویی تمام‌گنبد بود که توسط «لاخ نس پروداکشنز» تولید و توزیع شد: «جستجوی مریخ»[۸۷] و «برخوردهای ویجر».[۸۸]

او صدای خود را به بازی‌های رایانه‌ای «پیشتازان فضا» تولیدشده توسط اکتیویژن شامل «پیشتازان فضا: آرمادا»، «آرمادا ۲»، «پیشتازان فضا: فرماندهی ناوگان ۳»، «پیشتازان فضا: تهاجم»، «پیشتازان فضا: فرمانده پل» و «پیشتازان فضا: نیروی نخبگان ۲» قرض داد که در تمام آن‌ها نقش پیکارد را بازآفرینی کرد. استوارت بار دیگر نقش پیکارد را در بازی «پیشتازان فضا: میراث» برای رایانه‌های شخصی و ایکس‌باکس ۳۶۰، در کنار چهار کاپیتان اصلی دیگر ناوگان ستاره‌ای از مجموعه‌های مختلف «پیشتازان فضا» ایفا کرد.[۸۹]

علاوه بر صداپیشگی شخصیت‌های خود در «پیشتازان فضا» و «مردان ایکس» در چندین بازی رایانه‌ای و ویدئویی مرتبط، استوارت به‌عنوان صداپیشه در بازی‌های غیرمرتبط با این دو فرنچایز نیز فعالیت کرده است، مانند «کسلوانیا: اربابان سایه»، «قلمروهای فراموش‌شده: سنگ دیو»، «سرزمین‌های لور: تخت آشوب» و «الدر اسکورولز ۴: آبلیویئن» که برای بازی در نقش امپراتور آوریل سپتیم در سال ۲۰۰۶ برنده جایزه بازی ویدئویی اسپایک تی‌وی شد.[۹۰][۸۹]

استعدادهای صوتی او در تعدادی از آگهی‌های بازرگانی نیز ظاهر شده است، از جمله تبلیغات تلویزیونی بریتانیا برای بازگشایی مجدد بانک تی‌اس‌بی، سفیدکننده دامستوس، وب‌سایت Moneysupermarket.com، تبلیغی برای سوخت شل و یک تبلیغ در ایالات متحده برای داروی تجویزی روزوواستاتین. او همچنین صداپیشگی تبلیغات تلویزیونی بریتانیا و استرالیا برای نسخه پال بازی «فاینال فانتزی ۱۲» را بر عهده داشت.[۹۱]

استوارت در مارس ۲۰۰۷ صدای شخصیت مکس وینترز را در فیلم «لاک‌پشت‌های نینجا» تأمین کرد.[۹۲]

او راوی بازی رایانه‌ای «سیمز قرون وسطی» محصول الکترونیک آرتس برای مقدمه سینمایی و تریلر بازی بود که در ۲۲ مارس ۲۰۱۱ منتشر شد.[۹۳] او همچنین صداپیشگی لوح‌های داستانی و تریلر بازی آنلاین چندنفره کلان «لگو یونیورس» و روایتگری بازی «خاطره من از ما» را بر عهده داشت.[۹۴]

کارنامه بازیگری و افتخارات

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
ستاره استوارت در پیاده‌رو مشاهیر هالیوود

استوارت که از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۲ عضو رویال شکسپیر کامپنی بود، هنرمند وابسته افتخاری این شرکت است؛ عنوانی که معمولاً پس از دوره اصلی فعالیت یک بازیگر در RSC به او اعطا می‌شود.[۹۵]

نشریه «تی‌وی گاید» در سال ۱۹۹۳ او را به‌عنوان بهترین بازیگر درام تلویزیونی دهه ۱۹۸۰ معرفی کرد.[۹۶] در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۶، استوارت ستاره‌ای در پیاده‌رو مشاهیر هالیوود در شماره ۷۰۲۱ بلوار هالیوود دریافت کرد.[۹۷] استوارت در افتخارات سال نو ۲۰۰۱ به دلیل خدماتش به بازیگری و سینما به‌عنوان افسر نشان امپراتوری بریتانیا (OBE) منصوب شد.[۹۸] او همچنین در ژوئیه ۲۰۰۱ یک عضویت افتخاری از دانشگاه کاردیف دریافت کرد.[۹۹]

در سال ۲۰۰۴، استوارت به‌عنوان رئیس دانشگاه هادرزفیلد منصوب شد[۱۰۰] و در ژوئیه ۲۰۰۸ به مقام استادی هنرهای نمایشی رسید. در این دوره، او به‌طور منظم در مراسم فارغ‌التحصیلی در بریتانیا و هنگ‌کنگ شرکت می‌کرد و کلاس‌های پیشرفته‌ای (مسترکلاس) برای دانشجویان تئاتر تدریس می‌نمود.[۱۰۱] او در ژوئیه ۲۰۱۵ از ریاست دانشگاه کناره‌گیری کرد و در مراسم انتصاب جانشین خود، شاهزاده اندرو، دوک یورک، به‌عنوان رئیس افتخاری (Emeritus) معرفی شد.[۱۰۲] یک سال بعد، در اوت ۲۰۱۶، یکی از ساختمان‌های دانشگاه به «ساختمان سر پاتریک استوارت» تغییر نام یافت.[۱۰۳]

استوارت در افتخارات سال نو ۲۰۱۰ به دلیل خدماتش به هنر نمایش به مقام شوالیه نائل شد[۱۰۴] و نشان شوالیه او توسط ملکه الیزابت دوم در یک مراسم رسمی اعطای منصب در کاخ باکینگهام در ۲ ژوئن ۲۰۱۰ اعطا گردید.[۱۰۵] او در سال ۲۰۱۱ مدرک افتخاری دکتری عالی ادبیات (D.Litt.) را از دانشگاه ایست آنگلیا دریافت کرد.[۱۰۶][۱۰۷] او در ژوئیه ۲۰۱۲ مشعل المپیک را به‌عنوان بخشی از امداد رسمی برای المپیک تابستانی ۲۰۱۲ حمل کرد و اظهار داشت که این تجربه‌ای است که «هرگز فراموش نخواهد کرد» و افزود که این کار از هر افتتاحیه فیلمی بهتربوده است.[۱۰۸]

استوارت در سال ۲۰۱۴ مدرک دکتری ادبیات را از دانشگاه لیدز دریافت کرد[۱۰۹] و در سال ۲۰۱۵ مدرک افتخاری (Dr hc) توسط دانشگاه فری بروکسل به او اعطا شد.[۱۱۰] او همچنین همکار افتخاری کالج سنت کاترین در آکسفورد بود.[۱۱۱]

از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، استوارت به همراه هیو جکمن، به دلیل ایفای نقش‌های پروفسور ایکس و ولورین، رکورد جهانی گینس را برای طولانی‌ترین دوره فعالیت به‌عنوان ابرقهرمان لایو اکشن مارول کامیکس در اختیار داشتند؛ بعدها توبی مگوایر و ویلم دفو از آن‌ها پیشی گرفتند.[۱۱۲] یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ برای «روز یورک‌شر»، استوارت را پس از مایکل پیلین و شان بین در رتبه سوم بزرگ‌ترین شخصیت‌های یورک‌شر قرار داد.

استوارت در سال ۲۰۲۲ پس از حضور در فیلم «دکتر استرنج در چندجهانی دیوانگی»، برای مدت کوتاهی رکورد گینس را بازپس گرفت، اما در سال ۲۰۲۴ بار دیگر وسلی اسنایپس از او پیشی گرفت.[۱۱۳][۱۱۲] در همان سال، او به عنوان همکار افتخاری مؤسسه مهندسی و تکنولوژی (Hon FIET) معرفی شد که به پاس قدردانی از کمک‌های او در ترویج علم و فناوری بود.[۱۱۴]

فعالیت‌های خیریه و کنشگری

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۰۶، استوارت ویدئوی کوتاهی علیه خشونت خانگی برای عفو بین‌الملل ساخت[۱۱۵] که در آن حملات فیزیکی پدرش به مادرش و تأثیری که در کودکی بر او گذاشته بود را بازگو کرد. او گفت: «آسیب فیزیکی… یک درد تکان‌دهنده [بود]. اما جنبه‌های دیگری از خشونت وجود دارد که تأثیر روانی ماندگارتری بر اعضای خانواده می‌گذارد. این مخرب و آلوده‌کننده است. به‌عنوان کودکی که شاهد این وقایع است، فرد نمی‌تواند به سادگی از احساس مسئولیت در قبال آن‌ها، برای درد، فریاد و بدبختی خودداری کند.»[۱۱۶] در همان سال، او نام خود را به بورسیه‌ای در دانشگاه هادرزفیلد، جایی که رئیس آن بود (۲۰۱۵–۲۰۰۴)، اختصاص داد[۱۰۰] تا هزینه تحصیلات تکمیلی در زمینه خشونت خانگی را تأمین کند.[۱۱۵][۱۱۷] تجربه دوران کودکی استوارت همچنین باعث شد تا او حامی سازمان «Refuge» شود؛ یک خیریه بریتانیایی برای زنان آسیب‌دیده که توسط ارین پیزِی تأسیس‌شده است.[۱۰]

در سال ۲۰۰۹، استوارت در مراسم رونمایی از کتاب «برابر خلق شده»، کتابی دربارهٔ حقوق زنان، سخنرانی کرد و بار دیگر دربارهٔ تجربیات شخصی خود از خشونت خانگی و تأثیراتی که بر او گذاشته بود صحبت کرد.[۱۱۸] او گفت: «خشونت یک انتخاب است و انتخابی است که یک مرد انجام می‌دهد… تأثیر ماندگار بر مادرم… و در واقع بر خودم… شدید بود. غلبه بر درس‌های آن کلیشه مردانه‌ای که به من نشان داده می‌شد، یک مبارزه بود.»[۱۱۸] او ابراز امیدواری کرد که الگویی باشد از «اینکه بودن در محیطی با چنین خشونتی چگونه بوده است و اینکه می‌تواند بگذرد و فرد می‌تواند از آن جان سالم به در ببرد، حتی اگر گاهی هنوز یک مبارزه باشد.»[۱۱۸] علاوه بر این، در اکتبر ۲۰۱۱، او یک فراخوان «بی‌بی‌سی لایف‌لاین» را به نمایندگی از Refuge ارائه کرد و در آن دربارهٔ تجربه خود از خشونت خانگی بحث کرد و با زنی که دخترش توسط همسر سابقش به قتل رسیده بود، مصاحبه نمود.[۱۱۹]

استوارت پس از اطلاع از اختلال استرس پساسانحه پدرش هنگام تحقیق دربارهٔ تبارشناسی خانواده‌اش برای مجموعه مستند «فکر می‌کنی کی هستی؟»، از خیریه نیروهای مسلح «Combat Stress» حمایت کرد.[۱۲۰] او حامی انجمن سازمان ملل متحد در بریتانیا بود و در مجمع سازمان ملل متحد بریتانیا در روز شنبه ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۲ سخنرانی کرد[۱۲۱] و از تجربیات پدرش در جنگ جهانی دوم و اینکه چگونه معتقد بود سازمان ملل متحد بهترین میراث آن دوره است، سخن گفت.[۱۲۲]

در ۱۵ آوریل ۲۰۱۸، استوارت در مراسم آغاز به‌کار «رأی مردم» شرکت کرد؛ یک گروه مبارزاتی که خواستار رأی عمومی در مورد توافق نهایی برگزیت بین بریتانیا و اتحادیه اروپا بود.[۱۲۳]

در سال ۲۰۱۹، او به‌عنوان سخنگوی کمیته بین‌المللی نجات فعالیت کرد.[۱۲۴]

استوارت یکی از مدافعان سرسخت سگ‌های پیت بول بود. او چندین سگ را از طریق «Wags and Walks»، یک مرکز نجات سگ در لس آنجلس، به سرپرستی موقت پذیرفت و در جشن سالانه این مرکز در سال ۲۰۱۸ مورد تجلیل قرار گرفت.[۱۲۵] او در سال ۲۰۱۷ با انجمن آمریکایی پیشگیری از ظلم به حیوانات (ASPCA) برای کمپین روز ملی آگاهی از مبارزه سگ‌ها همکاری کرد.[۱۲۶] او مکرراً تصاویری از خود با سگ‌های تحت سرپرستی‌اش را توئیت می‌کرد.[۱۲۷] در سال ۲۰۲۱، ASPCA جایزه مدافع و محافظ پیت بول را به او اعطا کرد.[۱۲۸]

زندگی شخصی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

روابط و فرزندان

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
استوارت در شب افتتاحیه اپرای «طلای راین» در متروپولیتن اپرا، ۲۰۱۰

استوارت در سال ۱۹۶۶ با همسر نخست خود، شیلا فالکونر، ازدواج کرد؛ آن‌ها در سال ۱۹۹۰ از یکدیگر جدا شدند.[۱۲۹][۱۳۰] آن‌ها یک پسر به نام دانیل و یک دختر به نام سوفیا دارند.[۱۳۰] دانیل نیز بازیگر است[۱۳۱] و در کنار پدرش در فیلم «قطار مرگبار»، سیت‌کام «Blunt Talk» و قسمت «نور درونی» از مجموعه «پیشتازان فضا: نسل بعدی» (در نقش پسر او) ظاهرشده است.[۱۳۲][n ۱] استوارت در زندگی‌نامه خودنوشت خود بیان کرد که او و بازیگر آمریکایی، جنیفر هتریک، در طول دوران ازدواجش با فالکونر با هم رابطه داشته‌اند که باعث فروپاشی ازدواج آن‌ها شد. او گفت که او و هتریک در بخش‌هایی از زمان پخش «پیشتازان فضا: نسل بعدی» با هم قرار می‌گذاشتند و در زمان فیلم‌برداری قسمت «Qpid» نامزد بودند، هرچند هرگز ازدواج نکردند.[۱۳۳]

در سال ۱۹۹۷، استوارت با تهیه‌کننده آمریکایی، Wendy Neuss، یکی از تهیه‌کنندگان «پیشتازان فضا: نسل بعدی»، نامزد کرد. آن‌ها در ۲۵ اوت ۲۰۰۰ ازدواج کردند و سه سال بعد طلاق گرفتند.[۱۲۹][الف][۱۳۰] چهار ماه پیش از طلاق از نوس، استوارت با بازیگر انگلیسی، Lisa Dillon، در تولیدی از نمایش «استاد سولنس معمار» هم‌بازی شد و این دو تا سال ۲۰۰۷ با هم رابطه عاشقانه داشتند.[۱۳۴][۱۳۵]

در سال ۲۰۰۸، استوارت رابطه‌ای را با خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی، Sunny Ozell، که ۳۹ سال از او جوان‌تر است، آغاز کرد؛[۱۳۶] او را زمانی که در نمایش «مکبث» در آکادمی موسیقی بروکلین اجرا می‌کرد، ملاقات کرده بود.[۱۳۷] او در اوت ۲۰۱۲ خانه‌ای در محله Park Slope در بروکلین خریداری کرد[۱۳۸] و متعاقباً زندگی با اوزل را در آنجا آغاز نمود.[۱۳۷] در مارس ۲۰۱۳ گزارش شد که آن‌ها نامزد کرده‌اند[۱۳۷] و در سپتامبر ۲۰۱۳ در حالی که ایان مک‌کلن خطبه عقد را می‌خواند، ازدواج کردند.[۱۳۷][۱۳۹] در سال ۲۰۲۰، استوارت فاش کرد که ازدواج او با اوزل در نوادا از نظر قانونی معتبر نبوده است؛ این زوج متوجه شدند که مدارک روحانیت مک‌کلن در نوادا اعتبار ندارد، بنابراین آن‌ها دو هفته پیش از مراسم نوادا، یک مراسم رسمی مخفیانه با حضور مک‌کلن در یک رستوران مکزیکی در لس آنجلس برگزار کرده بودند.[۱۴۰]

باورها، آرمان‌ها و علایق

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

استوارت اظهارداشته است که سیاست او ریشه در اعتقاد به «انصاف» و «برابری اجتماعی» دارد.[۹] او خود را یک سوسیالیست می‌دانست و عضو حزب کارگر بود.[۱۹][۱۴۱][۱۴۲] او بیان کرد: «پدر من یک سندیکالیست بسیار سرسخت بود و آن مسائل بنیادی حزب کارگر در وجود من نهادینه‌شده بود.»[۱۴۱] او منتقد جنگ عراق و قوانین دولت بریتانیا در زمینه آزادی مدنی، به‌ویژه طرح‌های آن برای تمدید بازداشت بدون اتهام تا ۴۲ روز برای مظنونان تروریستی بود. او در مارس ۲۰۰۸ نامه‌ای سرگشاده در اعتراض به این پیشنهاد امضا کرد.[۱۴۳] در اوت ۲۰۱۸، نقل‌قول اشتباهی از او در «دیلی تلگراف» و سایر رسانه‌ها منتشر شد که اعلام کردند او به دلیل نگرانی از رهبری جرمی کوربین، حزب کارگر را ترک کرده است.[۱۴۴] او در توییتر پستی منتشر کرد تا تأیید کند که از او نقل‌قول اشتباه‌شده و تصریح کرد که حزب را ترک نکرده است.[۱۴۵]

استوارت یک خداناباور[۱۴۶] و حامی انجمن انسان‌گرای بریتانیایی بود.[۱۴۷] او همچنین خود را یک فمینیست معرفی می‌کرد.[۱۴۸] او علناً از حق خودکشی با همکاری دیگران دفاع می‌کرد.[۱۴۹][۱۵۰] در ژانویه ۲۰۱۱، او حامی سازمان «وقار در مرگ» (Dignity in Dying) شد و برای تصویب قانون مرگ با کمک پزشک در بریتانیا مبارزه کرد.[۱۵۱]

در اوت ۲۰۱۴، استوارت یکی از ۲۰۰ شخصیت عمومی بود که نامه‌ای به «گاردین» امضا کردند و ابراز امیدواری کردند که اسکاتلند در همه‌پرسی سپتامبر در مورد آن موضوع، به ماندن در بریتانیا رأی دهد.[۱۵۲] در سال ۲۰۱۶، استوارت در میان بیش از ۲۸۰ شخصیت دنیای هنر بود که در همه‌پرسی مربوطه، از رأی به ماندن در اتحادیه اروپا حمایت کردند.[۱۵۳]

در ۲ مارس ۲۰۱۷، استوارت گفت که قصد دارد برای مخالفت با نخستین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، برای دریافت شهروندی ایالات متحده اقدام کند.[۱۵۴][۱۵۵] با این حال، در مصاحبه‌ای با پی‌ای مدیا در جشن خیریه لومینوس انستیتوی فیلم بریتانیا در ۳ اکتبر ۲۰۱۷، او گفت امیدوار است ایالات متحده قوانین سخت‌گیرانه‌تری برای حمل سلاح تصویب کند، اما به هیچ قصدی برای شهروند آمریکا شدن در جهت پیشبرد آن امید اشاره نکرد.[۱۵۶]

استوارت یکی از طرفداران همیشگی باشگاه فوبال محلی خود، هادرزفیلد تاون بود.[۱۵۷] او در سال ۲۰۱۷ در ورزشگاه ومبلی حضور داشت، زمانی که این باشگاه برای نخستین بار از سال ۱۹۷۲ به دسته برتر صعود کرد.[۱۵۸] از سال ۲۰۱۰، او رئیس آکادمی هادرزفیلد تاون، پروژه باشگاه برای شناسایی و پرورش استعدادهای جوان بود.[۱۵۹]

او در مصاحبه‌ای با مجله «American Theatre» گفت: «هر از گاهی، رویاپردازی می‌کنم که یک نوازنده پیانو کنسرت شوم. من در طول سال‌ها آنقدر خوش‌شانس بوده‌ام که از نزدیک با Emanuel Ax بزرگ کار کنم. به او گفته‌ام که اگر می‌توانستم جایم را با کسی عوض کنم، آن شخص او بود.»[۱۱]

در سال ۲۰۱۵، استوارت از نانوایان مسیحی مستقر در بلفاست که به دلیل امتناع از پخت کیکی با عبارت «از ازدواج همجنس‌گرایان حمایت کنید» به دلیل تبعیض جریمه شده بودند، دفاع کرد. استوارت در صفحه فیس‌بوک خود گفت در حالی که همچنان با دین سازمان‌یافته مخالف است، «دلیل اعتراض آن‌ها این نبود که آن زوج همجنس‌گرا بودند، یا به این دلیل نبود که آن‌ها نوعی ازدواج یا توافق بین خود را جشن می‌گرفتند. اعتراض آن‌ها به کلمات واقعی روی کیک بود. چون آن‌ها آن کلمات را توهین‌آمیز می‌دانستند. من از حق آن‌ها برای گفتن این که «نه، این شخصاً برای باورهای من توهین‌آمیز است، من آن را انجام نخواهم داد» حمایت می‌کنم.» نانوایان مسیحی در نهایت در یک حکم تاریخی دیوان عالی برای بریتانیا پیروز شدند، تقریباً همزمان با پرونده‌ای مشابه در ایالات متحده.[۱۶۰]

استوارت یکی از علاقه‌مندان مشتاق خودرو بود و مرتباً در آخر هفته‌های جایزه بزرگ بریتانیا در سیلورستون دیده می‌شد. او به‌عنوان مارشال بزرگ جایزه بزرگ لانگ بیچ ۲۰۱۵ خدمت کرد و مصاحبه روی سکو با سه نفر برتر در جایزه بزرگ کانادا ۲۰۱۷ را انجام داد.[۱۶۱][۱۶۲] در حضور سال ۲۰۰۳ در برنامه «تخت‌گاز»، او زمان یک دقیقه و ۵۰ ثانیه را در بخش «ستاره در خودرویی با قیمت مناسب» ثبت کرد. او دارای گواهینامه مسابقات Motorsport UK بود و در مسابقه چالش سلبریتی‌های سیلورستون کلاسیک ۲۰۱۲ شرکت کرد و با ۳ دقیقه و ۰۲٫۸۰۸ ثانیه اختلاف نسبت به برنده، Kelvin Fletcher، در جایگاه نهم قرار گرفت.[۱۶۳] در سال ۲۰۱۲، استوارت برای مستند «اسطوره‌های مسابقه» در بی‌بی‌سی دو با قهرمان مسابقات اتومبیل‌رانی خود، استیرلینگ ماس، دیدار کرد.[۱۶۴]

استوارت از طرفداران مجموعه تلویزیونی انیمیشنی «بیویس و بات‌هد» بود.[۱۶۵]

درگذشت

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

استوارت در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ در سن ۸۶ سالگی بر اثر بیماری آلزایمر و زوال عقل اجسام لویی در لس آنجلس درگذشت. خبر درگذشت او روز بعد توسط مدیر برنامه‌هایش، کلی بوش نواک، اعلام شد.[۴۴][۱۶۶][۱۶۷]

کتاب‌ها

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

کتاب‌های نوشته‌شده

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

کتاب‌های صوتی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

فیلم‌شناسی

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

فیلم

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

تلویزیون

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

یادداشت‌ها

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ In the episode "The Inner Light", Daniel Stewart played Batai, son of Kamin, an alternate persona which Picard had unknowingly taken on for the purposes of that single episode's plot.
  1. ↑ در فیلم «ناخداها» ساخته ویلیام شاتنر در سال ۲۰۱۱، استوارت اظهار داشت: «من دو پشیمانی بزرگ دارم و هر دو مربوط به شکست در — شکستِ من در — ازدواج‌هایم است.»

ارجاعات

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Named after his father's army sobriquet. Stewart, Patrick (2023). Making It So: A Memoir. London: Gallery Books. p. 4.
  2. ↑ "Sir Patrick Stewart: Actor who moved effortlessly between Star Trek and Shakespeare". بی‌بی‌سی نیوز. 30 October 2026. Retrieved 30 October 2026.
  3. ↑ "Mirfield's Sir Patrick at 70". بی‌بی‌سی نیوز. 13 July 2010. Archived from the original on 29 October 2026. Retrieved 13 July 2020.
  4. ↑ Goddard, Daisy (January 20, 2023). "A history of struggle and strife: here's what we discovered about Patrick Stewart's family tree". Findmypast. Retrieved October 30, 2026.
  5. ↑ Barratt, Nick (12 January 2007). "Family detective". The Daily Telegraph. Archived from the original on 10 January 2022.
  6. ↑ "Mirfield star Sir Patrick Stewart delves into family history". Dewsbury Reporter. 2 September 2012. Archived from the original on 31 July 2013. Retrieved 3 September 2012.
  7. ↑ "Patrick Stewart Featured Article". TheGenealogist.co.uk. 29 August 2012. Archived from the original on 11 September 2015. Retrieved 15 January 2014.
  8. ↑ "Patrick Stewart". Who Do You Think You Are? (UK) S09E03. Accessed 19 January 2015.
  9. 1 2 "Patrick Stewart – back on stage". بی‌بی‌سی نیوز. 16 December 2005. Archived from the original on 24 February 2009. Retrieved 20 September 2008.
  10. 1 2 Stewart, Patrick (27 November 2009). "Patrick Stewart: the legacy of domestic violence". گاردین. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 28 December 2013. Retrieved 8 March 2024.
  11. 1 2 "Twenty Questions". American Theatre. 25 (3): 96. 2008. ISSN 8750-3255.
  12. ↑ Jenny Parkin, "Heartfelt hello from an old pal... Hollywood star Patrick calls after message", in Huddersfield Daily Examiner, 19 December 2003
  13. ↑ "BBC News – Star Trek star Patrick Stewart knighted at Palace". بی‌بی‌سی نیوز. 2 June 2010. Archived from the original on 22 July 2010. Retrieved 2 June 2010.
  14. 1 2 "Sir Patrick Stewart (Son of Mirfield)". Mirfield Memories. Archived from the original on 27 January 2020. Retrieved 30 March 2016.
  15. ↑ "Sir Patrick Stewart relives Star Trek days as he steps down as University of Huddersfield Chancellor". Huddersfield Daily Examiner. 13 July 2015. Archived from the original on 9 April 2016. Retrieved 30 March 2016.
  16. 1 2 Frakes, Jonathan (2005). Star Trek: First Contact Special Edition DVD commentary (DVD). Paramount Pictures.
  17. ↑ "Patrick Stewart Biography". The Patrick Stewart Network. 2007. Archived from the original on 11 January 2008. Retrieved 14 January 2008.
  18. ↑ McKittrick, Chris (21 November 2013). "Patrick Stewart on His Early Career Struggles and What He Learned About Acting from Working at a Furniture Store". Daily Actor. Archived from the original on 7 November 2023. Retrieved 23 October 2023.
  19. 1 2 3 "Patrick Stewart: The spirit of Enterprise". The Independent. London. 30 June 2003. Archived from the original on 12 August 2011. Retrieved 22 May 2010.
  20. ↑ "Brian Blessed interview: "The Queen wanted me to shout 'Gordon's Alive!'"". Archived from the original on 30 June 2016. Retrieved 22 July 2016.
  21. ↑ Making It So, p. 107.
  22. ↑ "Large-scale 'Cyrano' at Bristol Old Vic". The Stage. 28 May 1959. p. 17.
  23. 1 2 "RSC performances Patrick Stewart". Shakespeare Birthplace Trust. Archived from the original on 6 March 2023. Retrieved 18 July 2022.
  24. ↑ "Patrick plays the Ghost and Claudius in Hamlet". Royal Shakespeare Company. Archived from the original on 9 April 2010. Retrieved 2 January 2010.
  25. ↑ Kenneth Clark (1969). Civilisation (Television production). London, UK.: BBC.
  26. ↑ Stewart, Patrick (6 March 2018). "Homer Swander obituary". The Guardian. Retrieved 24 September 2023.
  27. ↑ Bennett, Susan (1996). Performing nostalgia: shifting Shakespeare and the contemporary past. London: Routledge. p. 18. ISBN 978-0-415-07326-4.
  28. 1 2 3 Nemecek, Larry (1992). "Rebirth". In Stern, Dave (ed.). The Star Trek The Next Generation Companion. New York: Pocket Books. p. 18. ISBN 978-0-671-79460-6.
  29. 1 2 3 4 Mumby, Daniel (13 May 2016) [23 May 2014]. "Patrick Stewart: 5 Awesome Performances And 5 That Sucked". WhatCulture. Archived from the original on 15 February 2026. Retrieved 29 October 2026.
  30. ↑ Robison, William B.; Parrill, Sue (2013). The Tudors on Film and Television. Jefferson, NC: McFarland. p. 130. ISBN 978-0-7864-5891-2.
  31. ↑ Ward, Lalla. "Lalla Ward". K9 & Co. (Interview). Interviewed by McGann, Paul. BBC. Archived from the original on 20 August 2016. Retrieved 1 April 2016.
  32. 1 2 3 Brady, James (5 April 1992). "In Step With: Patrick Stewart". Parade. p. 21. Archived from the original on 5 November 2021. Retrieved 28 April 2011.
  33. ↑ "Robert Justman – Co-Producer Co-Creator of Star Trek". BBC. Archived from the original on 28 November 2002. Retrieved 7 May 2011.
  34. 1 2 3 4 5 6 7 8 Lyall, Sarah (27 January 2008). "To Boldly Go Where Shakespeare Calls". The New York Times. Archived from the original on 4 March 2017. Retrieved 27 April 2011.
  35. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Appleyard, Bryan (4 November 2007). "Patrick Stewart: Keep on Trekkin'". The Sunday Times. London: News Corp. Archived from the original on 11 May 2008. Retrieved 27 April 2011.
  36. 1 2 3 4 5 6 7 "Patrick Stewart – Jean Luc Picard, Captain of the Enterprise". BBC. Archived from the original on 26 September 2013. Retrieved 27 February 2015.
  37. 1 2 3 Day, Patrick Kevin. "Patrick Stewart: 'Next Generation,' 'X-Men' and Hollywood history". Los Angeles Times. Archived from the original on 1 February 2013. Retrieved 4 November 2019.
  38. ↑ Sharf, Zack (3 October 2023). "Ian McKellen Told Patrick Stewart to Reject 'Star Trek' Offer and Stay in Theater, Admitted Later He Was Wrong: 'You Can't Throw That Away to Do TV. No!'". Variety.com. Variety. Archived from the original on 11 October 2023. Retrieved 22 October 2023.
  39. ↑ Birnbaum, Debra (14 June 2016). "Thomas Middleditch and Patrick Stewart on Doing Standup, Nicknames and Crazy Fan Encounters". Variety. Archived from the original on 15 June 2016. Retrieved 15 December 2017.
  40. ↑ McMillan, Graeme (3 October 2023). "Patrick Stewart's rocky start on Star Trek: The Next Generation: "We are not here to have fun"". Popverse. Archived from the original on 12 November 2023. Retrieved 12 November 2023.
  41. ↑ "Patrick Stewart, Star Trek and X-Men actor, dies at 86". Australian Broadcasting Corporation. 30 October 2026. Retrieved 30 October 2026.
  42. ↑ "Marina Sirtis – Star Trek: The Next Generation's empathetic Counsellor". BBC. Archived from the original on 15 November 2001. Retrieved 7 May 2011.
  43. ↑ Marsh, Calum (24 January 2019). "Star Trek Legend Jonathan Frakes on Life As an Actor's Director". Vulture. Archived from the original on 25 January 2019. Retrieved 14 January 2023.
  44. 1 2 Gates, Anita; McDonald, William (29 October 2026). "Patrick Stewart, Captain Picard on 'Star Trek: The Next Generation,' Dies". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Archived from the original on 29 October 2026. Retrieved 29 October 2026.
  45. ↑ "Will Patrick Stewart ('Star Trek') earn his 2nd SAG Award nomination as Captain Picard 26 years after his 1st?". Goldderby. 18 October 2026. Retrieved 29 October 2026.
  46. ↑ "Five Minutes With: Patrick Stewart". BBC. 23 April 2011. p. 1. Archived from the original on 11 November 2020. Retrieved 2 June 2011.
  47. ↑ McLeod, Tyler (17 August 1997). "Patrick Stewart at the controls". CANOE. Archived from the original on 9 March 2016. Retrieved 14 January 2008.
  48. ↑ "Bold, Bald Actor Voted TV's Most Bodacious Man". Deseret News. Salt Lake City, Utah. 13 July 1992. Archived from the original on 25 November 2011. Retrieved 7 May 2011.
  49. ↑ "Jonathan Frakes – The Next Generation's Number One, Will Riker, and Trek director". BBC. Archived from the original on 15 November 2001. Retrieved 7 May 2011.
  50. ↑ "mental_floss Blog " 3 Bald encounters on the set of Star Trek". Mentalfloss.com. 25 August 2008. Archived from the original on 28 July 2009. Retrieved 2 May 2010.
  51. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: "at 0:34". 19 July 2007. Retrieved 2 May 2010 – via YouTube.
  52. ↑ "Patrick Stewart to reprise 'Star Trek' role in new series". Toronto Star. 4 August 2018. Archived from the original on 5 August 2018. Retrieved 5 August 2018.
  53. ↑ "Patrick Stewart returns to Star Trek as Captain Jean-Luc Picard". The Telegraph. 5 August 2018. Archived from the original on 10 January 2022. Retrieved 5 August 2018.
  54. ↑ "Patrick Stewart can't wait for Chichester role". Portsmouth News. 13 April 2010. Archived from the original on 13 April 2016. Retrieved 1 April 2016.
  55. ↑ Collis, Clark. "Patrick Stewart says he's retiring from X-Men franchise: 'I'm done'". Entertainment Weekly. Archived from the original on 28 July 2018. Retrieved 25 February 2017.
  56. ↑ Abdulbaki, Mae (5 May 2022). "Doctor Strange's Illuminati Members Explained: New Origins, Actors & Powers". Screen Rant. Archived from the original on 6 May 2022. Retrieved 6 May 2022.
  57. ↑ D'Alessandro, Anthony (26 March 2025). "Marvel Confirming 'Avengers: Doomsday' Cast: Chris Hemsworth, Paul Rudd, Letitia Wright, Sebastian Stan, Vanessa Kirby & More..." Deadline Hollywood. Archived from the original on 26 March 2025. Retrieved 26 March 2025.
  58. ↑ "Exclusive Clips from William Shatner's 'The Captains'". Trekmovie.com. Archived from the original on 22 July 2011. Retrieved 20 July 2011.
  59. ↑ "Patrick Stewart Narrating New Documentary 'The Connected Universe'". The Hollywood Reporter. 22 September 2016. Archived from the original on 27 November 2016. Retrieved 27 November 2016.
  60. ↑ "Patrick Stewart Emmy Winner". Emmys.com. Retrieved 15 January 2014.
  61. ↑ "Patrick Stewart". goldenglobes.com. Archived from the original on 6 August 2020. Retrieved 20 April 2020.
  62. ↑ "A Christmas Carol (1999)". BFI. Archived from the original on March 15, 2018.
  63. ↑ "Patrick Stewart to Play Bosley in 'Charlie's Angels' (Exclusive)". www.msn.com. Archived from the original on 18 September 2018. Retrieved 18 September 2018.
  64. ↑ Lang, George (September 9, 2011). "DVD review: 'Bambi II' (Blu-ray)". The Oklahoman.
  65. ↑ Collins, Glenn (15 December 1991). "A Voice That Launched a Thousand Trips". The New York Times. Archived from the original on 18 October 2011. Retrieved 28 April 2011.
  66. ↑ "1991–1992 38th Drama Desk Awards". Archived from the original on 4 July 2008. Retrieved 1 December 2009.
  67. ↑ Simonson, Robert (17 November 2001). "Patrick Stewart Returns to Broadway with One-Man A Christmas Carol, Dec. 24–30". Playbill. Archived from the original on 8 March 2021. Retrieved 30 March 2018.
  68. ↑ "Patrick Stewart, Broadway and West End Star, and Captain Picard, Dies at 86". Theater Mania. 29 October 2026. Retrieved 29 October 2026.
  69. ↑ "Childhood homes where Yorkshire's superstars grew up including Sean Bean's council estate 2-bed and Clarkson's first farm". Examiner Live. 12 January 2022. Archived from the original on 23 July 2025. Retrieved 29 October 2026.
  70. ↑ Brantley, Ben (12 July 1995). "THEATER REVIEW; Enough Wrath And Fear to Thrust Philosophy Offstage" – via NYTimes.com.
  71. ↑ "The Tempest". Royal Shakespeare Company. 21 July 2005. Archived from the original on 15 January 2008. Retrieved 20 September 2008.
  72. ↑ "The Issue of Race and Othello". Bcs.bedfordstmartins.com. Archived from the original on 16 July 2011. Retrieved 2 May 2010.
  73. ↑ "Othello by William Shakespeare directed by Jude Kelly". The Shakespeare Theatre Company. Archived from the original on 8 January 2009. Retrieved 20 September 2008.
  74. ↑ "It Happened at Michigan — The Royal Shakespeare Company came to town". The University Record. 25 October 2017. Archived from the original on 21 May 2026. Retrieved 21 May 2026.
  75. ↑ "Patrick Stewart named Cameron Mackintosh Visiting Professor at Oxford". University of Oxford. 17 January 2007. Archived from the original on 26 May 2008. Retrieved 20 September 2008.
  76. ↑ Staff (8 March 2009). "Speeches: And the Laurence Olivier Winners Said". WhatsonStage.com. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved 5 September 2015.
  77. 1 2 Cavendish, Dominic (31 March 2009). "Sir Ian McKellen and Patrick Stewart on Waiting For Godot". The Daily Telegraph. UK. Archived from the original on 3 April 2009. Retrieved 8 July 2009.
  78. ↑ Wolf, Matt (7 May 2009). "McKellen and Stewart Deliver a 'Godot' With a Difference". نیویورک تایمز. Retrieved 8 July 2009. ...the two tramps suspended in the limbo that, broadly speaking, is life. But in my extensive experience of this play, I've never seen a staging as attuned to the presence of mortality that underpins even Beckett's jauntiest repartee.
  79. ↑ Hosmer, Katie (3 April 2014). "Sir Ian McKellen and Sir Patrick Stewart Act Like NYC Tourists". My Modern Met. Archived from the original on 17 November 2023. Retrieved 17 November 2023.
  80. ↑ O'Reilly, Terry. "The Show Must Go On: Broadway Marketing". CBC. Archived from the original on 17 November 2023. Retrieved 17 November 2023.
  81. ↑ Latam, Benidamika (30 October 2026). "Patrick Stewart did something few would dare. He delivered his own eulogy 11 years before his death". Upworthy. Retrieved 31 October 2026.
  82. ↑ Sir Patrick Stewart (1940 - 2026) Delivers His Own Eulogy (Video). Just For Laughs. 29 October 2026 – via YouTube.
  83. ↑ Trowbridge, Simon (2008). Stratfordians: a Biographical Dictionary of the Royal Shakespeare Company. Oxford, England: Editions Albert Creed. pp. 471–473. ISBN 978-0-9559830-1-6.
  84. ↑ "Mousetrap celebrates 60 years with gala performance". BBC. Archived from the original on 26 November 2022. Retrieved 26 November 2022.
  85. ↑ The Four Seasons (Vivaldi), derivative works (1987, 1995)
  86. ↑ "Mountain Gorilla (2010)". BBC. Archived from the original on 12 March 2011. Retrieved 18 July 2011.
  87. ↑ "MarsQuest launches national tour in Birmingham". The University of Alabama at Birmingham. 23 August 2000.
  88. ↑ "New Show Featured At Science Center". Hartford Courant. 6 December 2018 [8 August 1995].
  89. 1 2 "Patrick Stewart's 5 Best Game Roles, Ranked [2026]". Tech Insider.org. 29 October 2026. Retrieved 29 October 2026.
  90. ↑ "'Oblivion,' 'War' rule at Spike video game awards". The Hollywood Reporter. 11 December 2006. Archived from the original on 20 October 2019. Retrieved 24 April 2019.
  91. ↑ Boyes, Emma (15 February 2007). "Patrick Stewart voicing FFXII ads". Gamespot.com. Archived from the original on 4 June 2011. Retrieved 2 May 2010.
  92. ↑ "Patrick Stewart Voicing 'Ninja Turtles'". Comingsoon. 20 December 2006. Retrieved 29 October 2026.
  93. ↑ "Cue the Patrick Stewart Voiceover: The Sims Machine Marches On". 25 March 2011. Archived from the original on 28 October 2015. Retrieved 5 September 2015.
  94. ↑ "Patrick Stewart will narrate Holocaust game 'My Memory of Us'". 15 August 2018. Archived from the original on 25 June 2020. Retrieved 22 June 2020.
  95. ↑ "Who's who: Associate artists". Royal Shakespeare Company. Archived from the original on 28 April 2023. Retrieved 17 April 2026.
  96. ↑ TV Guide 17–23 April 1993. 1993. p. 32.
  97. ↑ "Patrick Stewart". Hollywood Walk of Fame. 25 October 2019. Archived from the original on 20 July 2026. Retrieved 17 April 2026.
  98. ↑ The London Gazette: (Supplement) no. 56070. p. . 30 December 2000.
  99. ↑ "Picard beams down for university honour". BBC News. 10 July 2001. Archived from the original on 28 November 2019. Retrieved 28 November 2019.
  100. 1 2 "Sir Patrick Stewart – Emeritus Chancellor". University of Huddersfield. Archived from the original on 11 November 2019. Retrieved 11 November 2019.
  101. ↑ "Sir Patrick Stewart's acting masterclass". University of Huddersfield. Archived from the original on 11 November 2019. Retrieved 11 November 2019.
  102. ↑ "HRH The Duke of York installed as University Chancellor". University of Huddersfield. Archived from the original on 6 December 2019. Retrieved 11 November 2019.
  103. ↑ "University's Emeritus Chancellor returns as the drama building was renamed in his honour". University of Huddersfield. Archived from the original on 11 November 2019. Retrieved 11 November 2019.
  104. ↑ The London Gazette: (Supplement) no. 59282. p. . 31 December 2009.
  105. ↑ The London Gazette: no. 59520. p. . 17 August 2010.
  106. ↑ Star Trek star Patrick Stewart receives Honorary Doctorate from the UEA; بایگانی‌شده در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. Retrieved 20 July 2011.
  107. ↑ "Stewart, Sir Patrick – Honorary Doctorate in Letters (2011)". www.uea.ac.uk. University of East Anglia. Retrieved 17 April 2026.
  108. ↑ "Patrick Stewart carries Olympic Torch". The Guardian. London. 23 July 2012. Retrieved 15 January 2014.
  109. ↑ "Honorary graduates". leeds.ac.uk. Archived from the original on 4 October 2009. Retrieved 23 July 2014.
  110. ↑ Furniere, Andy; "VUB awards honorary doctorate to Patrick Stewart of Star Trek fame"; بایگانی‌شده در ۸ دسامبر ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine, Flanders Today, 22 May 2015. Retrieved 5 January 2015
  111. ↑ "Emeritus Fellows". www.stcatz.ox.ac.uk. Archived from the original on 14 October 2018. Retrieved 24 April 2019.
  112. 1 2 "Longest career as a live action Marvel character". Guinness World Records. Archived from the original on 15 February 2022. Retrieved 5 March 2022.
  113. ↑ "Patrick Stewart retakes record for longest Marvel career". Guinness World Records. 6 October 2022. Retrieved 13 December 2022.
  114. ↑ IET announces Honorary Fellows 2022 line-up; بایگانی‌شده در ۲۰ مارس ۲۰۲۵ توسط Wayback Machine – website of IET
  115. 1 2 Stewart, Patrick (May 2006). "Turning the Tide". Amnesty International. Archived from the original on 7 March 2013. Retrieved 9 July 2008.
  116. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: Patrick Stewart Talks about Domestic Violence. Amnesty International. 8 May 2007. 1:12 minutes in.
  117. ↑ Atkinson, Neil (10 September 2009). "Hollywood star Patrick Stewart backs domestic violence scholarship project". Huddersfield Examiner. Archived from the original on 19 January 2012. Retrieved 11 September 2009.
  118. 1 2 3 Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: Stewart, Patrick (9 October 2009). "Patrick Stewart on Violence against Women". Amnesty International. Retrieved 15 November 2015 – via YouTube.
  119. ↑ Stewart, Patrick (October 2011). "BBC Lifeline Appeal". UK: BBC. Archived from the original on 16 October 2011. Retrieved 14 October 2011.
  120. ↑ "Sir Patrick Stewart supports Combat Stress". combatstress.org.uk. March 2013. Archived from the original on 13 August 2013.
  121. ↑ "Sir Patrick Stewart at UN Forum 2012 | United Nations Association of the UK". Una.org.uk. 14 July 2012. Archived from the original on 26 December 2013. Retrieved 15 January 2014.
  122. ↑ "Lord Malloch-Brown and Sir Patrick Stewart address sold-out UN Forum | United Nations Association of the UK". Una.org.uk. 16 July 2012. Archived from the original on 26 December 2013. Retrieved 15 January 2014.
  123. ↑ "Brexit: 'People's Vote' campaign group launched". بی‌بی‌سی نیوز. 15 April 2018. Archived from the original on 16 April 2018. Retrieved 17 April 2018.
  124. ↑ "Patrick Stewart: Millions of refugees need our help". International Rescue Committee (IRC). 19 November 2019. Archived from the original on 7 December 2019. Retrieved 29 November 2019.
  125. ↑ Bender, Kelli (20 September 2018). "Sir Patrick Stewart to be Honored by Los Angeles Dog Rescue; Learn More about Wags and Walks". People. Archived from the original on 26 January 2020. Retrieved 25 January 2020.
  126. ↑ "ASPCA Partners with Sir Patrick Stewart for National Dog Fighting Awareness Day Campaign". ASPCA. 3 April 2017. Retrieved 25 January 2020.
  127. ↑ "Patrick Stewart on Twitter". Archived from the original on 24 March 2019. Retrieved 25 January 2020.
  128. ↑ "Legendary Actor Patrick Stewart Honored with ASPCA Pit Bull Advocate & Protector Award". ASPCA. American Society for the Prevention of Cruelty to Animals. Archived from the original on 20 October 2021. Retrieved 24 October 2021.
  129. 1 2 "PASSAGES: Ritter Remembered at Tribute". People. Archived from the original on 19 October 2008. Retrieved 4 August 2011.
  130. 1 2 3 "Patrick Stewart: 'People would never believe my father could be responsible for these things'". The Independent. London. 12 December 2009. Archived from the original on 25 May 2022. Retrieved 29 August 2013.
  131. ↑ "Daniel Stewart: I don't want to get by on being Patrick Stewart's son". Metro. 3 April 2012. Archived from the original on 17 October 2022. Retrieved 13 December 2020.
  132. ↑ Freydkin, Donna (26 August 2015). "Patrick Stewart gets 'Blunt' with his son". USA Today. Archived from the original on 8 March 2017. Retrieved 13 December 2020.
  133. ↑ Moser, Zach (3 March 2024). "Captain Picard's Star Trek TNG Love Interest Vash, Explained". ScreenRant (in English). Archived from the original on 1 October 2026. Retrieved 1 October 2026.
  134. ↑ Tumposky, Ellen (14 February 2008). "Patrick Stewart boldly goes to 'Macbeth'". New York Daily News. Retrieved 19 April 2013.
  135. ↑ Wheatley, Jane (14 July 2008). "Patrick Stewart: from captain to Hamlet". Times Online. London. Archived from the original on 25 January 2025. Retrieved 18 January 2025.
  136. ↑ "Inside Patrick Stewart and Wife Sunny Ozell's Love Story". E! Online. 29 October 2026.
  137. 1 2 3 4 Woletz, Bob (19 March 2013). "Ian McKellen to Lead Wedding for Patrick Stewart". نیویورک تایمز. Archived from the original on 17 October 2022. Retrieved 20 March 2013.
  138. ↑ Velsey, Kim (2 October 2012). "See Patrick Stewart's Park Slope Starship". New York Observer. Archived from the original on 2 July 2013. Retrieved 20 March 2013.
  139. ↑ Blickley, Leigh (8 September 2013). "Patrick Stewart Marries Sunny Ozell". Huffington Post. Archived from the original on 9 September 2013. Retrieved 8 September 2013.
  140. ↑ "Patrick Stewart Got Married in a Mexican Restaurant". The Hollywood Reporter. 13 March 2020. Archived from the original on 3 April 2020.
  141. 1 2 "Patrick Stewart: The X factor actor". The Independent. UK. 30 April 2006. Archived from the original on 25 May 2022.
  142. ↑ Jardine, Cassandra (16 April 2010). "Patrick Stewart: interview". The Daily Telegraph. UK. Archived from the original on 10 January 2022.
  143. ↑ "UK: Consensus against 42 days pre-trial detention grows as more names signal opposition". www.amnesty.org.uk. Amnesty international, UK. 31 March 2008. Archived from the original on 1 May 2008. Retrieved 20 September 2008.
  144. ↑ Rayner, Gordon (16 August 2018). "Sir Patrick Stewart quits Labour Party and reveals 'awkward' encounter with Jeremy Corbyn". The Daily Telegraph. Archived from the original on 10 January 2022. Retrieved 24 April 2019.
  145. ↑ Stewart، Patrick [@SirPatStew] (۲۰ اوت ۲۰۱۸). «I deleted my previous tweet as I see there is some confusion. I have not resigned from the Labour Party and The New European did not misquote me. They did a first class interview, which was misinterpreted elsewhere» (توییت) – به واسطهٔ توییتر.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  146. ↑ "Atheist Patrick Stewart". BramptonGuardian.com. 30 December 2015. Archived from the original on 25 April 2019. Retrieved 25 April 2019.
  147. ↑ "Patrons: British Humanist Association". Humanism.org.uk. 7 May 2013. Archived from the original on 10 January 2014. Retrieved 15 January 2014.
  148. ↑ Mackie, Bella (21 August 2013). "This is what a feminist really looks like". The Guardian. Retrieved 21 November 2014.
  149. ↑ Pilkington, Diana (18 April 2011). "'Star Trek' actor backs the right to choose assisted suicide". The Independent. London. Archived from the original on 25 May 2022.
  150. ↑ Grant, Alistair (21 June 2022). "Sir Patrick Stewart urges MSPs to back assisted dying in Scotland". The Scotsman. Archived from the original on 25 August 2023. Retrieved 25 August 2023.
  151. ↑ "Patrons". Dignity in Dying. Archived from the original on 1 July 2013. Retrieved 15 January 2014.
  152. ↑ "Celebrities' open letter to Scotland – full text and list of signatories". The Guardian. London. 7 August 2014. Archived from the original on 17 August 2014. Retrieved 26 August 2014.
  153. ↑ "The celebrities that support Brexit (and the ones backing Remain)". The Independent. Archived from the original on 25 May 2022. Retrieved 4 December 2018.
  154. ↑ "Sir Patrick Stewart is applying for US citizenship so he can fight Donald Trump". The Independent. 3 March 2017. Archived from the original on 25 May 2022.
  155. ↑ "Sir Patrick Stewart applying for US citizenship". BBC. 3 March 2017. Archived from the original on 4 April 2018. Retrieved 21 July 2018.
  156. ↑ "Sir Patrick Stewart: I hope for tighter gun laws in US after Las Vegas tragedy". The Chorley Citizen. 3 October 2017. Archived from the original on 8 October 2017. Retrieved 7 October 2017.
  157. ↑ "Huddersfield Town Academy role for Sir Patrick Stewart". Huddersfield Daily Examiner. 5 March 2010. Archived from the original on 27 September 2012. Retrieved 6 March 2010.
  158. ↑ "Huddersfield Town wins promotion to Premier League, Patrick Stewart celebrates"; بایگانی‌شده در ۱۶ آوریل ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine. Sports Illustrated. Retrieved 30 May 2017
  159. ↑ "Sir Patrick Stewart OBE Named Huddersfield Town Academy President". F.C. Business. 3 March 2010. Archived from the original on 19 August 2017.
  160. ↑ Alexander, Saffron (5 June 2015). "Patrick Stewart defends Christian bakers in 'gay cake' controversy". The Telegraph. Archived from the original on 10 January 2022. Retrieved 17 September 2019.
  161. ↑ "Sir Patrick Stewart to serve as Toyota Grand Prix of Long Beach grand marshal". IndyCar.com (in English). Archived from the original on 19 August 2025. Retrieved 7 March 2026.
  162. ↑ "Post-race interview transcript, Canadian Grand Prix 2017". Archived from the original on 18 September 2019. Retrieved 24 April 2019.
  163. ↑ "SPEEDY CELEBS PUT ON A GREAT RACE AT SILVERSTONE & RAISE VITAL FUNDS FOR CHARITY". silverstoneclassic.com. Cleckheaton. 22 July 2012. Archived from the original on 22 May 2013. Retrieved 27 February 2013.
  164. ↑ BBC Two's Racing Legends page; بایگانی‌شده در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۲ توسط Wayback Machine. Retrieved 27 February 2013.
  165. ↑ "Patrick Stewart An 'Obsessed' Beavis And Butthead Fan". Contactmusic.com. 21 May 2004. Archived from the original on 19 October 2022. Retrieved 2 June 2022.
  166. ↑ Couch, Aaron (29 October 2026). "Patrick Stewart Dead: 'Star Trek,' 'X-Men' Star". The Hollywood Reporter. Archived from the original on 29 October 2026. Retrieved 29 October 2026.
  167. ↑ Dunham, Will (2026-10-29). "Patrick Stewart, Shakespearean actor turned 'Star Trek' and 'X-Men' star, dies at 86". Reuters (in English). Retrieved 2026-10-29.

برای مطالعهٔ بیشتر

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]

پیوند به بیرون

[ویرایش متنی | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=پاتریک_استوارت&oldid=44897394»