Slezsky jezyk
Slezsky jezyk (takože slezske dialekty, Slezsky dialekt poljskogo jezyka, slezsko narěčje, slezsky etnolekt, slezska grupa govorov; pol.: dialekt śląski, dialekty śląskie, język śląski, narzecze śląskie, etnolekt śląski, zespół gwar śląskich, něm.: Schlesische Sprache, češ.: slezština; samonazvanje: ślōnskŏ gŏdka[2], ślůnsko godka[3]) – jezyk slezcev, prinaležny k lehitskoj podgrupě zapadoslovjanskyh jezykov indoevropejskoj sěmje. V Poljskě oficijalno čita se dialektom poljskogo jezyka ili prěhodnym dialektom medžu poljskym i češskym jezykom.
 | |
| Obča informacija | |
|---|---|
| Nacionalny jezyk | Poljska, Čehija |
| Govoritelji | 509 000 (2011)[1] |
| Pismo | latinica |
| Jezyčna rodina | |
| Indoevropejska semja | |
| Jezyčne kody | |
| ISO 639-3 | szl |
Něktori izslědovatelji i nositelji vyděljajut Slezsky dialekt v osobny jezyk, a něktori ne. (gl. problema „jezyk ili dialekt“).
Po danyh 2011 goda, v Poljskě 509 000 ljudij nazyvali Slezsky dialekt „rodny jezyk“.[1]
Historija
pravitiJedin iz najstaršich artefaktov slezskogo govora to "pismo Ambrożego Szklorza iz Olesna" v ktorom lokalni slezski sveščeniky žalet se na sobytia iz 27 maja 1653 goda, kogda komisary cesara pribyli do Namyslova, zabranili luteranskej liturgiji i nakazali provodiť liturgije toliko katolicke[4].
Dokument ten publikoval slavianist Władysław Nehring v gode 1902 pod nazvoju „Płacz a narzykani predykantuw ze Ślonska wygnanych w Namysłowskim Kraju” v časopise "Pamiętnik Literacki"[5].
Iztočniky
praviti- 1 2 "Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011. Raport z wyników" (PDF). Central Statistical Office of Poland. Bylo arhivovano iz iztočnika (PDF) 21 dekembra 2012.
- ↑ Zapis v ortografiji Pro Loquela Silesiana.
- ↑ Zapis v ortografiji Štojera.
- ↑ Slezsky govor - Czasopis Slovanto (na medžuslovjanskom)
- ↑ "Szesnastowieczny list śląskojęzyczny napisany w Oleśnie" - Oleskie Muzeum Regionalne (na poljskom)